Semasa dalam perjalanan, saya tidak boleh bertenang dan minum teh. Saya hanya boleh membuat secawan teh besar dengan air panas mengikut keadaan tempatan, tetapi saya rasa saya mempunyai teh. Jika anda berada di rumah, kebiasaan saya minum seratus cawan sehari dari pagi hingga malam. Teh bukan sekadar air dan minuman bagi saya, ia juga merupakan ubat untuk penjagaan kesihatan harian.
Di China, teh bukan untuk diminum pada mulanya, tetapi untuk kegunaan perubatan. Legenda terawal tentang kesan ajaib teh ialah Shennong menyayangi orang ramai seperti kanak-kanak. Bagi mengubati penyakit orang ramai, beliau sendiri mengumpul herba dan merasai herba tersebut.
Suatu ketika, Shennong diracun oleh manik gunung berguling biru dan mati di bawah pokok. Getah pokok itu menitis ke dalam mulutnya dan diselamatkan. Pokok itu ialah pokok teh. Sejak itu, Shennong telah mendapati bahawa teh mempunyai kesan ajaib detoksifikasi. Dia sering membawa teh bersamanya ketika memilih ubat, dan bergantung pada teh untuk menyahtoksik setiap kali dia keracunan. Pada yang paling teruk, Shennong telah diracuni 72 kali sehari, dan dia telah terselamat daripada krisis dengan bergantung kepada teh.
Terdapat juga legenda bahawa pada suatu hari ketika Shennong memasak air dalam kawah di alam liar, sehelai daun jatuh ke dalam air dan wangiannya melimpah. Selepas minum, Shennong menemui kesan ajaib teh.
Akhirnya, Shennong merasai tumbuhan yang sangat beracun dipanggil "Heartbreak", yang tidak dapat diselesaikan walaupun dengan teh, dan mati.
Lagenda Shennong dan teh direkodkan dalam "Shennong's Materia Medica". Buku ini ditulis semasa Dinasti Qin dan Han, jadi sekurang-kurangnya pada zaman Negara Berperang, nenek moyang kita tahu tentang minum teh dan menggunakan teh sebagai ubat.